Sta eens even stil en kijk om je heen

Sta eens even stil en kijk om je heen

…De afgelopen jaren ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven ‘geleefd’ ben. Het hele jaar door ren en vlieg ik over de weg en door het hele land. Een klus hier, een opdracht daar en een privé afspraak ergens anders… Hier, daar, ergens anders. En die herhaling elke dag opnieuw van hier, daar en ergens anders. En het gaat zo maar door. Hier…, daar…, ergens anders.
Met de fiets of met de auto, lopend of vliegend. Elk reismiddel wordt ingezet om daar te komen waar ik zijn moet. Een moment van echte rust is soms ver te zoeken.
Wat vraagt onze maatschappij toch een snelheid van ons. We moeten alles aankunnen! Ja, ik vind het fijn om snel te leven en ga er graag in mee, de wereld ligt aan mijn voeten, toch? Maar ik wil er alleen in mee, zolang ik ook bewust kan genieten. Mijn leven moet niet ‘geleefd’ worden.

Ik heb zoveel momenten gehad, waarin ik zo hard aan het rennen was… Maar voor wie eigenlijk? Niet voor mezelf hoor. Ik werd er niet gelukkiger door en voor mijn omgeving ook echt geen leuker mens. Maar ik had wel mijn werk af en kon op alle andere werkzaamheden gewoon nog een keer ja zeggen. Trots als ik was, ging ik maar door.
Maar ’s nachts lag ik wakker. Te malen, gesprekken te voeren, of iets creatiefs te bedenken of een oplossing voor iets wat ik nog moest afmaken. Ik moest nog van alles en er bleef weinig tijd over voor mezelf, voor anderen, voor leuke dingen, voor genieten, voor rust. Ik kon niet stilstaan bij de dingen die om me heen gebeurden. De dingen waar ik oprecht van kon genieten.
Tussen het volhouden door, had ik best eens mogen uitrusten.

Maar wat is rust en genieten nu eigenlijk? En hoe moeilijk is het om de dag niet met stress te beginnen? Of om gedurende de dag de rust te bewaren? Of als je die rust kwijt bent, dit weer terug te vinden? Er is altijd wel iets waardoor een mens, of in ieder geval ik, zich gehaast voelt of waar je stress van krijgt. Er moeten steeds opnieuw keuzes worden gemaakt, die het echte genieten in het nauw drijven.
Tegenwoordig probeer ik dat anders te doen en sinds de laatste jaren heb ik een stemmetje in mijn achterhoofd ontwikkeld, die roept;
Sta eens even stil en kijk om je heen!

Maar ondanks dat stemmetje, vliegt het leven me soms nog wel eens voorbij. Ik neem aan dat meerdere mensen dit zullen herkennen. Of ben ik de enige met dit vliegende leven?
Ik vind het niet per definitie slecht hoor, of niet leuk, maar de tijd tikt maar door. Zonder dat ik het soms doorheb. Zonder dat ik echt genoten heb van de dag of van het moment.
Dit begint al bij het opstaan. Ik zet de wekker, want er moet gewerkt worden. Eerlijk is eerlijk, mijn wekker staat elke dag, al zo lang ik me kan herinneren. Als ik dat niet doe, slaap ik zo een gat in de dag ;) Dat mag dan ontspannend zijn, maar echt genieten is daar niet van toepassing.
Ik heb al allerlei wekkers gehad, van een drukke Jochem Myjer die roept dat ik moet wakker worden, tot een zware zwoele mannenstem die goedemorgen zegt! Je schrikt je kapot kan ik zeggen.
Tegenwoordig word ik wakker met krekels. Elke ochtend probeer ik het weer; rustig opstaan. Een keertje ‘snoozen’ helpt mijn haastige spoed is zelden goed-houding. Ik draai me graag nog een keer om, geniet van de zon die met enige regelmaat op mijn gezicht schijnt en luister naar de vogeltjes.
De krant, koffie en een ontbijtje staan als eerste op het programma. Even de dag starten in mijn eigen kleine wereldje aan de keukentafel. Voordat ik de grote, boze, snelle wereld aankan.
Dan pas aan de slag. Een rustige ochtend is voor mij winst gedurende mijn dag.

Soms merk ik ineens dat ik iets heel snel aan het doen ben, of dat ik stress voel. Waarom gebeurt dat? Is het nodig? Maar beter nog; hoe kan ik het voorkomen?
Kan ik een soort van modus creëren waarin ik me niet laat gek maken door die enorme to do list, de werkzaamheden die er nog liggen, de druk die van buitenaf soms op je afgeschoten wordt of het gehaast van andere mensen om je heen?
Sta nou eens stil en kijk om je heen, hoor ik weer in mijn achterhoofd. Rust kan er pas zijn, als ik er zelf voor kies. Een ander gaat het echt niet voor me doen.
Ik kies er voor om mijn boterhammen achter mijn computer te eten, waarom? Ik kies er voor om 130 km per uur te rijden, waarom? Ik kies er voor om nog een extra afspraak in te plannen terwijl het al zo druk is, waarom?

Ik kan er namelijk ook voor kiezen mijn boterhammen buiten op te eten, of gezellig aan tafel. Ik kan ook 110 km per uur rijden, dan ben ik op hetzelfde tijdstip ergens aanbeland, maar heb ik wel de omgeving gezien. Ik kan ook nee zeggen bij een extra afspraak, zodat ik tijd overhoud om iets leuks te doen of tijd voor mezelf.
Waarom? Daarom!
En daarom is genieten zo belangrijk.

Soms geniet ik. Echt waar. Dan heb ik de rust en denk ik ‘hmmm, dit had ik nou net even nodig’. Wat is dat dan? Wat zorgt er voor dat ik me op dat moment goed voel, geen stress of haast ervaar?
Volgens mij is dat voor iedereen anders en dit zijn de momenten waarbij je even stil zou kunnen staan en om je heen kan kijken wat er eigenlijk gebeurt. Waar geniet je van? Wat had je net even nodig?
Je leeft niet gisteren, je leeft niet morgen maar je leeft vandaag! Geniet ervan.

Een lange dag werken, met veel ren- en vliegwerk. Het stemmetje riep de hele dag, maar de mensen om mij heen riepen harder. Iedereen die wat van me moest, een vraag, een antwoord, een gesprek, een mening, een papierstuk… Ik stap vluchtig in mijn auto om naar huis te gaan. De avond is nog lang met wat extra afspraken, omdat het niet anders kon. Waarom heb ik daar ook al weer ja op gezegd? Ik check nog even mijn telefoon, veel berichten… Die antwoord ik thuis wel.
Op de snelweg razen de auto’s langs me heen. Ik vlieg met ze mee en zie mijn teller naar 130 gaan, maar langzamerhand ga ik langzamer rijden. Mijn tempo zit er niet meer in en een bestuurder in een andere auto steekt zijn vinger geïrriteerd in de lucht. Ik besluit af te slaan en terug langs het strand te rijden. Dat is omrijden, bedenk ik me en kost me dus kostbare tijd, maar het strand met de ondergaande zon trekt aan me als een magneet. Waarom weet ik niet.
Ik rijd de parkeerplaats op, en mompel een voorbijganger gedag. Geen reactie. Ik zwoeg mezelf de trap over de duinen op. Waarom heb ik hier ook alweer voor gekozen? Hier word ik nog moeier van en ik heb al zo weinig tijd. Frustratie ontpopt zich in mij… Op de trap bedenk ik wat er vanavond allemaal nog moet gebeuren en denk ik aan de dingen die vandaag gebeurd zijn. Heb ik dit wel goed beantwoord? Heb ik daar wel aan gedacht? Ben ik niets vergeten? Ohja, ik moet nog wat berichten sturen. Ik pak mijn telefoon en maak een begin.
Ik kom eindelijk aan bovenop de duinen, kijkend op mijn telefoon. Mijn blik dwaalt af en ik kijk naar de zee en het strand. Een moment van bezinning en de wind blaast tranen in mijn ogen. Wat een rust straalt dit uit. Ik adem een keer diep in en laat de zee op me inwerken. Wow denk ik, wat ben ik toch blij dat ik in Zeeland mag wonen en dit, wat hier voor me ligt, gewoon altijd binnen handbereik heb.
Waarom ga ik niet vaker naar het strand? Gewoon om even uit te waaien, of om het zand tussen mijn tenen te voelen?
Dat is wat ik wil, dus ik trippel naar beneden en gooi mijn schoenen en sokken uit. Yes, zand tussen mijn tenen! Wat een briljant gevoel van vrijheid en rust levert dat toch op. Geen idee hoe het werkt, maar ik laat het op me inwerken en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
Er loopt iemand met een hond voorbij die me raar aankijkt. Ik zeg vrolijk goedemiddag en krijg een onzekere glimlach terug.
Ik loop richting zee en gooi ergens mijn spullen neer. Een letterlijke last van mijn schouders, de dag is voorbij. Ik spreid mijn armen en zou het liefst door het zand rollen. Wat een bijzonder gevoel is dat. Waarom doe ik het eigenlijk niet? Nou ja, misschien straks…
Ik raak met mijn voeten het koude water en denk ‘dit had ik nou net even nodig’.
Ik kijk om me heen, wat gebeurt hier nu eigenlijk? Waar geniet ik zo van? Wat had ik net even nodig?
De zee, het water, het zand, de wind, de kou, de stilte?
Of is het de glimlach op mijn gezicht, de vrije gedachten in mijn hoofd of de inspanning van de trap de duinen over?
Het alleen zijn, of juist een groet van een ander?
Het maakt me ook eigenlijk niet zoveel uit. Ik geniet, ik leef, ik adem, ik voel rust, ik krijg nieuwe energie van alles om me heen.
Ik onderdruk de neiging om op mijn telefoon te kijken en ga zitten in het zand.

Mijn blik gericht op de ondergaande zon, ik zie
Het geruis van de zee in mijn oren, ik hoor
De geur van zout water in mijn neus, ik ruik
Het zand tussen mijn tenen en vingers, ik voel
Ik voel mijn adem, ik leef
Sta eens even stil en kijk om je heen, ik luister!

natural6_001