De mening van een ander

… Is in onze maatschappij erg belangrijk. Zowel in positieve als in negatieve zin.
Pesten is zo’n negatieve kant van de mening van een ander. Een ander kan bepalen hoe jij je voelt, hoe iemand over je denkt en wat je zelfbeeld is. De mening van een ander kan ervoor zorgen dat je je ongelukkig voelt en dat je niet meer weet wat je moet doen.

De positieve kant is, dat mensen een mening hebben over pesten en op hun manier proberen hun steentje bij te dragen. Er zijn tegenwoordig tal van prachtige voorbeelden hoe mensen pesten bespreekbaar maken…
Een moeder die haar zoon een plank laat ophangen en iedere keer als hij iemand pest moet hij er een spijker in slaan. Binnen no time was de plank vol met spijkers, omdat de jongen elke dag pestte. Zijn moeder gaf vervolgens aan dat hij niet meer mocht pesten en als het hem gelukt was, mocht hij een spijker eruit halen. Hij was trots toen uiteindelijk de plank leeg was, hij had niemand meer gepest. Samen met zijn moeder keek hij naar de gaten die overgebleven waren in de plank. Degene die gepest is, zal altijd de littekens blijven voelen, vertelde de moeder tegen haar zoon.
Of een meester, die zijn klas een papier geeft en de kinderen mogen het verfomfaaien, verkreukelen, er een prop van maken, het op de grond gooien en er op stampen. Vervolgens vraagt de meester de kinderen het papier weer zo mooi mogelijk te maken, zonder kreukels. Helaas lukt dat niet, wat de kinderen ook proberen. Dan vraagt hij hen zoveel mogelijk keer sorry te zeggen, maar hoe hard de kinderen het ook proberen, de kreukels blijven. Dit is wat er gebeurd als je iemand pest. Je kan nog zoveel spijt betuigen, maar de littekens blijven.

De mening van een ander kan dus zorgen voor die littekens. Zijn we ons in de huidige samenleving voldoende bewust van die littekens? En van het effect van onze mening?
Heb je zelf weleens gepest? En waarom pestte je eigenlijk?
Of ben je juist gepest? En heb je nog wel eens last van de littekens die zijn achtergebleven?Hoe vaak geef jij je mening over een ander?

Zelf ken ik die littekens helaas ook. Mijn dagen op school waren echt niet altijd een pretje. Ik werd bestempeld tot buitenbeentje, eigenlijk weet ik nog steeds niet waarom, maar ik werd elke dag gepest. Ik mocht zelden mee doen met spelletjes of ik mocht niet mee terug lopen richting huis. Ik werd niet gekozen voor een team en kreeg regelmatig vervelende dingen naar mijn hoofd geslingerd. De mening van een ander maakte mij vaak aan het huilen. Ik had 1 echt vriendinnetje, maar die werd door de anderen zo beïnvloed dat het soms mijn vriendinnetje niet leek.
Eigenlijk was maar 1 klasgenootje daar verantwoordelijk voor. Maar zij kreeg het voor elkaar dat de hele groep anders met mij omging. Anders dan ze met elkaar omgingen. Alleen maar omdat zij een mening over mij had. Het zat hem in zulke kleine dingen, dat kan ik je niet eens zo precies uitleggen, zo jaren later. Maar het gevoel van er alleen voorstaan, is er nog steeds. Het gevoel van altijd de bevestiging van anderen te moeten zoeken, het gevoel van onzekerheid of ik het wel goed doe, of mensen me wel aardig vinden. Al dat soort dingen komen met enige regelmaat naar boven, en hierdoor denk ik terug aan mijn tijd toen op school. En soms… soms doet dat pijn. De negatieve kant van een mening van een ander. Maar voor mij was er ook een positieve. Ik leerde op mezelf vertrouwen, dat ik het zelf moet doen in de wereld en dat ik niet altijd moet luisteren naar de mening van een ander.
Een aantal jaar geleden kreeg ik een uitnodiging via facebook, van het meisje van mijn basisschool. Er zat een berichtje bij. Het leek haar zo leuk om vrienden te worden, want het was zo lang geleden… Ik heb haar terug geantwoord dat ik het heel schijnheilig van haar vond. Mijn basisschooltijd mij het leven zuur durven maken en nu wel het lef hebben om me een vriendschapsverzoek te sturen op facebook? Daar bedank ik voor! Ik vind jouw mening niet meer belangrijk.

‘Vriendschap’.. dat is volgens mij het kernwoord waar het allemaal om draait. Waar we met z’n allen naar op zoek zijn. Je wilt nu eenmaal graag dat mensen je aardig vinden, dat je geaccepteerd wordt, dat iemand soms zegt dat je er leuk uit ziet, of dat je samen met iemand anders lol kunt maken. Dat er op het werk normaal wordt gereageerd op iets wat je zegt en dat je je gewaardeerd voelt en serieus genomen voelt. Dat is toch voor iedereen belangrijk? Jong of oud?
Ik heb zelf daarin ook niet altijd de juiste keuzes gemaakt. Op de middelbare school was ik niet het buitenbeentje, maar een ander meisje. Ik wist hoe ze zich voelde en nog koos ik voor mijn eigen acceptatie, mijn eigen vriendschappen. Iets wat me jaren later nog wel eens bezighoud. Zij was ook op zoek naar vriendschap… En ik liet de mening van een ander dus voor de vriendschap gaan. Waarom?

Op het moment dat je nog volop in ontwikkeling bent, als kind de wereld nog aan het ontdekken bent, als tiener sociale vaardigheden op moet doen of je staande moet leren houden in onze maatschappij, is het ontzettend moeilijk als je die aansluiting niet vindt. Hoe kan een kind nu begrijpen waarom een ander dit doet? Als wij het al niet begrijpen… En als ik als gepeste zelf de verkeerde keuze maakte door niets te doen. Wat leert ons dan de mening van een ander te filteren? Is dat überhaupt mogelijk?
We kunnen als volwassenen allemaal nog zo hard tegen ‘onze kinderen’ zeggen dat de pesters het niet waard zijn om voor te huilen, dat de pesters jaloers zijn, dat ze het misschien niet zo bedoelden. Maar het kind in kwestie vindt geen aansluiting, vindt geen vriendschap, bevindt zich alleen op de wereld. Een gevoel dat misschien wel bijna iedereen op eniger wijze zal herkennen.

Ik zie het momenteel gebeuren bij één van de projecten die ik draai. Een jongen die de burgemeester schrijft, omdat hij zo gepest wordt. En of de burgemeester hem zou willen helpen. Gelukkig een adequate man die actie onderneemt en de jongen de vrijheid geeft om een project rondom anti pesten te beginnen. Alle kinderen die meedoen met dit project hebben op de één of andere manier met pesten te maken gehad. Sommigen hebben zelf gepest, maar beseffen nu dat anderen daar erg verdrietig van kunnen worden. Zij ontdekken dat hun mening niet altijd terecht is, dat hun mening anderen pijn kan doen.
Regelmatig lopen de gemoederen hoog op, de anti pest voorstelling komt voor sommigen erg dichtbij. Er zitten pest scènes in… en die doen pijn. Die halen iemand terug in een situatie waar hij of zij niet in wil zitten. Zij ontdekken dat de mening van een ander hun al heel veel pijn heeft gedaan. Ze geven dit aan en dat is een mooie overwinning.
De positieve boodschap die de kinderen samen hebben bepaald, blijft prachtig. Hun wens is dat iedereen opstaat tegen pesten. Dat als je het ziet niet je ogen sluit, maar ingrijpt waar je kunt. Dat er meer aandacht komt voor dit soort onderwerpen, zodat pesters ook weten dat dit gedrag niet kan. En zo zijn er nog veel meer dingen te noemen die de kinderen hebben bedacht.

Ondertussen bouwen de kinderen zelfvertrouwen op, werken aan een prachtig doel, leren omgaan met elkaar en met de dingen die ze tegenkomen. Samen staan ze sterk en ze stralen kracht uit naar hun omgeving. ‘Wij gaan niet akkoord met pesten!’ Jammer dan wat de mening van een pester is.
Hoe mooi zou het zijn als deze kinderen in de toekomst zoveel zelfvertrouwen hebben dat ze boven hun pesters kunnen gaan staan, dat ze vriendschapsverzoeken kunnen weigeren als ze dat zouden willen, maar bovenal dat ze leren dat het leven om meer dingen gaat dan een mening van een ander.

Cinereus in de krant voor Tholen