De jacht naar de postbode

Vandaag op de vroege morgen interessant begonnen. Dat gebeurt me echt niet elke dag.
Bezigheid: Op jacht naar de postbode!!
Even een korte introductie. Vandaag zou de postbode een langverwacht belangrijk pakketje afleveren. Ik ben helemaal enthousiast, eindelijk.
Nog even vroeg op pad om alle kinderen op de juiste plaats te brengen en hop hop snel terug naar huis. Voor half 9 weer binnen, dat lijkt mij toch een prima timing.
Ik schrijf een briefje voor op de deur. Beste Postbode, de bel is stuk maar ik ben thuis. Klop maar even op het raam! Plakbandje eraan en ik loop naar de voordeur om hem op te plakken. Er ligt een briefje op de mat…
Constatering: Postbode gemist.
Het zal toch niet waar zijn.
Bericht: Pakketje morgen na 15.30 uur af te halen op het postkantoor.
Het zal toch niet waar zijn.
Teleurgesteld gooi ik mijn geschreven briefje in de oud papierbak.

Ik krijg ingefluisterd dat het wellicht kan helpen om nog even in de buurt wat straten te bekijken, misschien rijdt hij nog ergens rond.
Oké, aan de slag dan maar! Leuke ochtendbezigheid, weer eens iets anders dan normaal: #lokaliseerdepostbode

In de auto het dorp rond. Straatje in, straatje uit, hoekje om, drempel over. Veel gezien, zo leer je nog eens wat over het dorp waar je woont! De vuilniswagen rijdt vanochtend ook zijn ronde dus ik zie veel vuilniszakken, ik zie rode busjes, witte busjes, fietsers, nog een keer de vuilniswagen, interessante brievenbussen in allerlei soorten en maten – dat moet leuk zijn voor de postbode – , en nog een keer de vuilniswagen. Zijn zij misschien ook op zoek naar de postbode?
Aaah ik krijg hulp van bovenaf. Een helikopter cirkelt een tijdje met me mee. Maar helaas geen resultaat en ik zie hem uit mijn zichtveld verdwijnen.
Zij geven op.
Ik ga verder.
Doodlopende straatjes, gevaarlijke kruispunten, de wijkagent, nog meer doodlopende straatjes, een oude man met rollator die errrrrug traag over steekt ;) hij zwaait, bedankt, goedemorgen meneer! Er blijken nog meer doodlopende straatjes te zijn en ik passeer ook nogmaals de vuilniswagen. Die mannen zullen wel gedacht hebben….
Na een half uur toeren vraag ik me af hoelang ik dit nog ga volhouden. Waar kan die postbode zijn? Praktisch het hele dorp doorgereden maar geen postbode te bekennen. Hij kan eigenlijk overal zijn.
Ik besluit op te geven na nog 1 blokje te rijden en draai daarvoor links de hoek om. Wie weet!
Zie ik het goed…in de verte zie ik…
Een BPost auto!
Mijn hele zijn maakt een sprongetje. Jippie, ik heb de postbode gevonden.
Ik sjees achter de postbode aan, parkeer mijn auto, spring eruit en roep blij: ‘Postbode wat ben ik blij u te zien! Goedemorgen!! U heeft een pakketje van mij en dat heb ik dringend nodig, dus ik dacht ik zoek u even op’!!!
Hij kijkt me enigszins geschrokken aan en je ziet hem bijna denken: daar heb je weer zo’n blije directe Hollander, ook goedemorgen, rustig aan, niemand volgt mij normaal gesproken!
Hij oppert nog zachtjes: ‘Ik hoop dat ik de juiste postbode ben…’
Ik negeer die zin voor het gemak en geef hem mijn adres.

Stilte…

‘Nee,… dat ben ik niet’.

Eum, wat, pardon, kan dat ook dan?
Zo’n klein dorp en dan blijkbaar meerdere postbodes die hier pakketjes afleveren… het moet niet gekker worden.
Het zal toch niet waar zijn.

Maar het is waar en ik loop naar mijn auto om een beetje teleurgesteld naar huis terug te keren met de gedachte ‘ach, morgen dan maar naar het postkantoor’.
De postbode roept me nog na en hij probeert het enigszins goed te maken:
‘Nou, je hebt in ieder geval mij gezien vandaag’.
#bedanktpostbodevoordezeaardigereactiemaaktmijnzoektochtalsnogeenbeetjegoed